Znowu duża nieobecność! Mam nadzieję, że simowi pisarze na pingerze jeszcze mnie pamiętają. Ciągle coś mi przeszkadza w aktywnym dodawaniu tutaj wpisów, to szkoła, obowiązki w domu i także na forum, o którym pisałam poniżej.

Nie mam zamiaru jednak cały czas się lenić. Pytanie mam jednak do wszystkich, którzy czytali historię o Elenie, która dziwnym przypadkiem trafiła do średniowiecza ^^ Nie skończyłam tej historii, mam dla was jeszcze trochę wpisów, ale ta historia nie ma zakończenia. Chciałabym do swojego bloga wprowadzić nową.

Pytanie brzmi: Czy chcecie przeczytać wpisy o Elenie czy chcecie poznać moją nową historię?

Szłyśmy krętą drogą, bardzo wąską i piaskową. Droga dłużyła się i nie wyobrażam sobie jak długa jeszcze mogłaby być gdybyśmy nie doszły do zamierzonego celu.
- To tutaj. To karczma Oleander.
- Dlaczego mnie tutaj zaprowadziłaś? - zapytałam nieśmiało.
- Aby przedstawić Ci wszystkich, z którymi będziesz musiała się poznać. Ci ludzie to nasza rodzina, wszyscy jesteśmy tutaj rodziną.
Podeszłyśmy do stolika, w którym siedziało ponad 5 osób. Każda z nich wyglądała bardzo charakterystycznie, tak jakby każdy z nich miał całkiem osobne osobowości i przeznaczenie.
- Już jest. To ona - powiedziała moja matka wskazując na moją postać.
- Całkiem, całkiem..- zamruczał jeden z panów siedzących przy stoliku.
- Cudowna! O takiej władczyni marzyliśmy od lat! - zawołała kobieta, która natychmiast wstała i rozejrzała się po karczmie, a następnie szybko przeszła po mnie wzrokiem.
- Władczyni? - wyszeptałam do matki.
- To ona nic nie wie?! - zapytał oburzony mężczyzna, o którym wcześniej wspominałam.
- Powoli Gerardzie. Ma na to dziewczyna czas. Jest w Rzymie, cofnęła się w czasie, ona jeszcze nawet tego nie ogarnęła - zaśmiała się mama.
- Mamo!..- pisnęłam.
- No, to przedstaw nas teraz - powiedziała nagle rudowłosa kobieta, wstając z krzesła i patrząc raz na mnie, raz na grupkę ludzi siedzących przy stole.
- Więc tak Eleno.. to jest Minewra. - oznajmiła moja matka wskazując na rudowłosą dziewczynę. Jest przywódczynią marszu, bierze udział we wszystkich wojnach, uczy dzieci i dorosłych waleczności.



I faktycznie dziewczyna ta wyglądało na bardzo waleczną i silną. W jej oczach znajdował się ognisty płomień, który informował mnie o tym, że mam do czynienia z osobą bardzo zaciętą. Miała rude włosy, zielono-czerwone oczy, miała piegi i ubrana była w długą opiętą suknię. Bardzo niewygodną.
- Witam. Mów mi Minewra, lub Mine, jak Ci wygodniej. Mam nadzieję, że jesteś osobą wyrozumiałą.
- A dlaczego? - zapytałam z zaciekawieniem.
- Ponieważ będziemy spać w jednym pałacu, lub domu, sama jeszcze nie wiem, a lubię siedzieć do późna w nocy ucząc się nowych sztuczek walecznych. - zażartowała.
- Heh..- zabrzmiałam nieśmiało z tłumu.



- A ja jestem Gerard! - opiekuję się domem i całą karczmą, to moja karczma, o, a tam stoi moja żonka! Jest bardzo kochana. Ale to nie ważne. Uczę wszystkich jak być śmiałym i odważnym i przekonuję ich do udziału w wojnie. Oprócz tego ciągle zarabiam by spłacać daninę Selektom. Tym z naprzeciwka. Płacę im, bo dostarczają nam wodę i ziemię.
- Brzmi ciekawie - zaproponowałam.
- To ważne sprawy! Zapamiętaj każdego osobnika, te informacje będą Ci potrzebne - oznajmiła mi matka.




- A to jest Tores, jest kapitanem wojsk. Jest na trochę wyższym szczeblu niż Minewra, ale nie można nic w tej sprawie powiedzieć, bo ona trenuje młodszych żołnierzy, a on prowadzi wojny i trenuje starszych żołnierzy. W wolnym czasie opiekuje się także zwierzętami. Jego ojciec ma gospodę, zarabia zbierając warzywa i owoce, a także zarabia poprzez ziarno.
- Witaj Eleno, nasza przywódczyni - przywitał się serdecznie Tores, mocno ściskając moją rękę.
- Witam. Ale oszczędźmy sobie tych "przywódczyni" - zażartowałam.




- A więc ja jestem ojcem Toresa, pan Lopin. Iravan Lopin. Jak wcześniej wspominano na mój temat opiekuję się swoją gospodą i zwierzętami. Mam żonę, dom, dzieci. Dokładniej dwóch synów, jeden jest na polu, a drugi przyszedł ze mną tutaj, przywitać naszego nowego władcę, Pani.
- Witam. - powtórzyłam 4 raz i już chcąc wyszeptać do ucha mamie chęć pójścia na spacer, nagle w mój cień wkroczyła czarnowłosa kobieta.




To ja się chyba jeszcze nie przywitałam. - oznajmiła nieśmiało. - Mam na imię Inez. Jestem typową czarodziejką. Wraz z innymi czarodziejami tworzę rośliny, eliksiry i pożywienie dla zwierząt oraz ludzi. Tores to mój narzeczony, jeżeli informacja ta nie jest zbędną.
- Bardzo miło mi was wszystkich poznać. Wypadałoby coś powiedzieć o sobie, ale wy pewnie wiecie już o mnie wszystko, więc co mogę powiedzieć ...- 'wyśpiewałam' nieśmiało.
- Więc co my tutaj jeszcze robimy? - zawołał pan Lopin. Chodźmy pokazać Pannie Elenie wszystko co tutaj mamy i jej tron. W końcu władca musi mieć swój tron!
- Ale..poczekajcie..chwila. - wykrzyknęłam, jednak cicho, bo nikt mnie nie usłyszał, lub nikt usłyszeć nie chciał.





Wyszliśmy z karczmy niczym fani Beatles'ów na ich widok. W pośpiechu przeszliśmy góry i lasy, piaskowe i te z zielenią, zobaczyłam wiele miejsc, tych magicznych i tych zwykłych, jednak wszystko było tak dziwne, że w pewnym momencie myślałam, że umarłam i przeszłam reinkarnację w innego człowieka. Chodź może nazywał się tak samo jak ja to był inny. Bo był/a królową Quorets i wszystkich czarodziei, czarodziejek, czarnoksiężników.

O matko, ale mnie tu dawno nie było! Za chwilę dodaję kolejny wpis historii, mam ich już chyba z sześć, ale ich wam jeszcze nie przedstawiłam.
Za chwilę dodam.

- Musimy iść zająć pokoje takie same jak w tamtym roku!- oznajmiłam.
- No przydałoby się. Nie chciałbym znów przyzwyczajać się do nowych łóżek - odpowiedział Josh.
- Słuchajcie, czy wam się nie wydaję, że coś się tutaj zmieniło?
- Ech, no jak co roku. Zawsze dochodzą jakieś gadżety.
- No to do roboty.
Podeszliśmy do miejsca przeznaczonego do zapisów do pokoju tzw. 'recepcji'
- Witam - zaczęłam.
- Witam was serdecznie.
- Pewnie kojarzy nas Pani, byliśmy tu rok temu, dwa lata temu, 3..
- Niezbyt, kim wy jesteście? Nie kojarzę was z tamtego roku.
- Co? My Panią znamy, przecież często Pani z nami rozmawiała.
- Nie, może się pomyliliście. Tutaj są dwie prowadzące, ja was nie znam. Jaki pokój?
- Em.. - zamyśliłam się, po czym wydusiłam z siebie kolejne zdanie - to co zwykle.
- Nie wiem jakie bierzecie pokoje zwykle.
- Hm..3-osobowy dla dziewczyn połączony z 3-osobowym dla chłopców prowadzącym do wspólnej łazienki.
- Przykro mi, ten jest już zajęty.
I w tamtej chwili zamarliśmy, i podejrzewam, że wszystkim było tak gorąco ze złości jak mi.
- Niemożliwe, co roku go rezerwujemy.
- To jest niemożliwe, nie ma żadnej rezerwacji.
- Proszę sprawdźić, umawialiśmy się z Panią - powiedziałam głosem coraz bardziej zdenerwowanym.
Kobieta przewracała kartki w jakimś zeszycie sprawdzając bardzo niedokładnie.
- Nic, nie ma nic.




- Ja sprawdzę, proszę - i wyrwałam jej zeszyt z ręki.
- To niedozwolone! Tutaj są dane całego obozowiska! Proszę to zostawić.
Szarpałam się z nią i nie miałam zamiaru jej oddawać zeszytu. Choć wiedziałam, że to mogłoby się dla nas źle skończyć, nie ukrywałam jak strasznie byłam zła na to, że rezerwacji w tym zeszycie podobno nie było.
- Puść! - krzyknęła po raz drugi.
Nagle za rękę złapał mnie Rick i odepchnął od lady.
- Daj spokój, znajdziemy inny pokój.
- Nie, nie! Co roku mamy ten sam, on jest dla nas ważny!
- Elena, daj spokój, to już nie jest ważne, musimy wziąć inny pokój.
- Zwariowaliście? Ktoś tu we wszystkim namieszał.
- Wiemy, ale nie możemy nic zrobić - wtrąciła się Cameron.
- Weźniemy dwa pokoje, oba 3-osobowe, osobne.
- Dobrze, zapiszę was.
- Tylko zapisz! - furknęłam.
Kobieta zmierzyła mnie w tamtej chwili wrogim wzrokiem. Zauważyłam w nim coś podejrzanego. Jej tęczówki u oczu było nieludzkich rozmiarów, całkiem inne..
- Psst..- szepnęłam do Alarica. - Widzisz? Popatrz na jej oczy, na tęczówki, są ogromne.
Alaric obejrzał na kobietę, a jego mimika twarzy całkiem zmieniła swój charakter.
- Co? - zapytałam.
- To dziwne, wygląda jak..
- Jak co?
- Nieważne.
- Rick!
- Musiała coś spawać, spawać bez okularów, później tęczówki bolą i są wielkie, występują także zaniki pamięci i dekoncentracja.
- Chyba żartujesz (?)
- Nie, Elena..to całkiem możliwe.
- Ale to nie spawanie, to czary!
W tej chwili Alaric popatrzył na mnie ze zdziwiniem, miną jakby chciał zapytać: skąd wiesz? Nie zrobił tego, ale chyyba próbował..
Idziemy do pokojów! - zawołała Andie.
Ruszyliśmy migiem. Choć wszyscy przytłoczeni byliśmy tą sytuacją i świadomością, że nie będziemy mogli spędzić kolejnego roku w naszych, podpisanych naszymi imionami pokojach, czuliśmy się dobrze..Rick zachowywał się normalnie, to jego pierwsza podróż z nami.
- No więc..dziewczyny tam, a wy chłopcy tam! - zawołała Selena.
- Idziemy, dobranoc. - zawołałam.
- Elena.., czekaj!
- Rick.. słucham.
- Możemy pogadać?
- Pewnie tak - powiedziałam starając się ukryć smutek.
- Chcę porozmawiać o..
- O?
- O tych tęczówkach.
- Och, nie mam na to teraz siły - powiedziałam okazując zmęczenie.
- Dobrze, jak wolisz, dobrych snów, Eleno.
- Dobra..
W jednej chwili, bardzo niespodziewanej, przy zakręcie w drugą stronę, przy lekkim potknięciu, moje, jego, głębokie i pragnące właśnie tego, wargi, zderzyły się jakby nigdy nic i okazały sobie sympatię - tak, właśnie tak..pocałowałam go. - Lub nie..to on pocałował mnie. Nie, nie wiem.
- Przepraszam.. - wydusiliśmy z siebie w tym samym momencie.

- I co teraz? - zapytałam z przerażeniem mamy.
- No co, co teraz? Trzeba żyć.
- Jak on sobie poradzi z mocą?
- Trzeba będzie się przyzwyczaić, wszystkiego go nauczę, czas przyniesie to co czeka każdego czarodzieja..- oznajmiła mama.
- A co czeka każdego czarodzieja? - zapytałam.
- Och, Eleno. Zadajesz za dużo pytań. Martwisz się bardziej niż Jeremy, on jest bardzo podekscytowany, choć nie ma pojęcia jak duża odpowiedzialność nad nim ciąży.
- Ja po prostu..a, nie ważne - odpowiedziałam niepewnie.
- Eleno, nie martw się, to nie czas na zmartwienia, musimy wszystko przemyśleć, muszę wiedzieć, że mogę mieć u Ciebie oparcie, nie mogę zostać z tym sama, a Jeremy..on mi nie pomoże w podejmowaniu ważnych decyzji, jest zbytnio zakłopotany i za młody..
- Za młody?
- Nie mam pojęcia dlaczego on..nie jest jeszcze gotowy na tak dużą odpowiedzialność jaką jest magia.
- Może, może to jakiś znak?
- Tego możemy dowiedzieć się tylko na jeden sposób.
- Jaki? - zapytałam z ciekawością, oczekująca odpowiedzi.
- Na to pytanie nie mogę Ci jeszcze odpowiedzieć, jest za wcześnie, poczekaj cierpliwie.
- Ech, to wszystko robi się takie "czarodziejskie".
- Musisz się przyzwyczajać, Eleno - oznajmiła mama, klepiąc mnie po ramieniu.
Mama wyszła z pokoju, oznajmiając mi swoimi krokami i ruchami, że musi iść do Jeremy'ego. Nie wiadomo co on tam wyrabia z mocą...
Po rozmowie z matką uświadomiłam sobie, że czuję się źle z tym, że nie jestem czarodziejką. Może i przyjdzie czas na mnie, ale czuję, że Jeremy nie uzyskał chwały i godności dzięki magii, lecz kolejnych kłopotów, on może sobie z tym nie poradzić. Nie oczekiwałabym tego od siebie, ale jestem od niego starsza o 2 lata. Boję się o to jak sobie z magią poradzi, to całkiem odrębna historia, o której ja tak naprawdę..nic nie wiem.
- Elena! Elana!
- Tak Jeremy? - zapytałam z niepokojem.
- Idę dzisiaj po swoją pierwszą różdżkę.
- Ech, dokładnie tak samo, jak szedłeś po swój pierwszy rower - zaśmiałam się.
- Elena..
- Tak?
- Ja nie chcę bez Ciebie. Nie wiem jak się będę czuł, nie wiem czy sobie poradzę, ja..czuję się źle i samotnie. Czuję jakby spoczęła na mnie wielka odpowiedzialność, czuję strach i ból, wszystko stało się szare i mroczne, naprawdę wstąpiłem w te sidła magii, choć sam nie chcę tego przeżywać.
- Jeremy, jaki ból? Gdzie?
- Wiem, że to może być dziwne, ale boli mnie głowa i brzuch. Słyszę jakieś dziwne piski, albo raczej..alarm? Ale taki bardzo słabo donośny, cichy i piskliwy.
- Czy to normalne? Mamy księgi, można sprawdzić.
Wzięłam Jeremy'ego za rękę i pociągnęłam do naszej wielkiej, domowej biblitoeki, do której tak naprawdę nigdy nie wchodziliśmy. Była ona strzeżona kluczem i to porządnym. Nie raz w dzieciństwie chcieliśmy się tam włamać, ale zawsze kończyło się to porażką. Nawet argumenty, że kochamy czytać nie przekonały mamy, która ciągle powtarzała, że te książki nie dotyczą niczego o czym mamy pojęcie. Teraz raczej nas to dotyczy, znaczy Jeremy'ego, ale czuję, że muszę tam wejść i mu pomóc znaleźć jakąś informację, chcę zobaczyć te książki i coś się z nich dowiedzieć. Mało wiem, ale chcę wiedzieć, może te książki pomogą mi poczuć się jakby mnie to też dotyczyło.
- Ale ona jest zamknięta.
- Mama zostawiła klucz w salonie - uśmiechnęłam się czując, że zachowałam się sprytnie, ale nieodpowiednio.
- Dobrze, otwieraj.
Otworzyłam gigantyczne drzwi, które razem z Jerymy'm otwieraliśmy powoli i mozolnie.. Były strasznie ciężkie i potężne.
- Nie wierzę..
- Dokładnie 3458 księg dotyczących tylko magii, magii i magii - oznajmiłam dumnie.
- Jak mamy szukać? - zapytał mnie Jeremy.
- Nie mam pojęcia, z chęcią przestudiuję każdą stronę, każdą kartkę, każdej książki!
- To nam zajmie miesiące, lata..
- Nie, jeżeli masz moc!
- Co mam zrobić? Nie mam różdżki czy czegoś tam..
- Słyszałam, że można czarować myślami.
- Czyli jak?
- Pomyśl o książce, która mówi o objawach wczesnego "okresu" rozpoczęcia życia w świecie magii.



- Dokładnie mam tak pomyśleć?
- Tak, tak ma być, bo ta książka zawiera takie teksty.
Patrzyłam na Jeremy'ego skupiona, chyba bardziej niż on, nic się nie działo, ale patrzyłam dalej i dalej, Jeremy się nie odzywał, to wciąż trwało i trwało, aż w końcu mu przerwałam.
- Dlaczego nic się nie dzieje?
- Co wy tutaj robicie?
W pewnym momencie naszej magicznej przygody zobaczyliśmy w potężnych drzwiach mamę, która miała żłożone ręce i patrząc na nas podejrzanie nie wyglądąła na zadowoloną..
- Czego szukacie?
- Odpowiedzi.
- Na jakie pytanie? Czy o czymś nie wiem?
- Jeremy boli głowa i czuje się źle i mrocznie, wszystko jest szare i nieprzyjemne?
- Dokładnie tak.
- Sentinius.., kooren, terimen, spelkus, ortime, books...
Po tych słowach nagle z "tłumu" wszystkich ksiąg, wyleciała z wysokiej półki, chyba 191 wyleciała księga o nazwie "Ortime, Spelkus". Patrzyłam na nią spokojnie, nie dotykałam jej ani nie podnosiłam, studiowałam każdą literkę i każde słowo, które było na niej napisane.
Nagle mama podniosła księgę, zdmuchła z niej 150-letni kurz i otworzyła ją.
- Ona ma 1032 strony, trzeba szukać uważnie i..rozważnie. Jeremy, każde słowo, które będzie związane z twoimi odczuciami, będziesz musiał powiązać z tym co się dzieje w twojej głowie i myślach, książka podpowie Ci na której stronie znajdziesz odpowiedź.
- Wow..- westchnęłam.. - cudowne.
- No witam! Selen! Selen to ty!
Nagle w drzwiach naszej gigantycznej domowej biblioteki stanęła wysoka osoba, o smukłej sylwetce, ubrana w długą suknię, wyglądająca jak kobieta ze średniowiecza. Albo raczej czarownica. Tym bardziej nie wiedziałam kim ona jest..